Favorite Subject: PE!

Here we go again, screwed. It's funny that for the last 4 years of trying to acquaint myself with the fussy trade of college education, I still can't seem to maneuver myself away from failing exams. It's as if there is a sense of immunity associated with me failing and failure in it's truest sense.

Whenever a professor will schedule exams, take note that I'm one of those students who adhere to the infamous whine and groan postulate. Worse, when it is a math or chem exam. Yeah, yeah, I know. I'm also part of the math- hates- me league. You see, everytime I see a chemical formula, I become nauseous. When I would be facing numbers and limits, this and that, I feel like vomitting. When I try to decipher solutions and comes up with products of Friedel- Crafts alkylation, etc. etc., I'll have a panic seizure. You may think I'm exaggerating, but exaggeration for me is getting through all these.

Every semester I would have a load of chem and math subjects. I wish I could just change the curriculum and propose for a GE major. During pre- enlistment period, there is the occasional gnashing of teeth, rolling of eyeballs, hit- me- I'm- doomed mood. For crying out loud, math again?

It's no question I would flunk the subject. A second take is actually not much of a budge. No matter how I try my hardest, I still could not understand my lessons. Maybe even if I drain my brain cells as a last resort, I just can't be able to comprehend the language of numbers and chemical formula.

Just a while ago, I took my second long exam for Organic Chemistry. I had another exam in Calculus coming the next day. What a treat. Well, that's how life in college goes. But, I wil try to exert a little more ounce of effort. That is, if dyslexia won't be able to run through my nerves again.

I don't have much of a choice. I guess, I'll just proceed to my next subject.

PE!

*****

Bo Sanchez... saludo ako!

Social Barcode

Everything has a price tag. A one, big supermarket of all sorts. From your daily necessities to your occasional desires. Lined up in an array according to classification. Everything, perhaps, everyone has a price tag.

The very stigma that cripples our society nowadays. Isn't it a fact that we label ourselves according to class? Depending on material belongings, societal positions, even physical attributes. Yes, we put price tags in our very selves. We may not be aware of it, but we are victims of society's stratification.

We tend to bind ourselves with the pleasure of achieving more over our neighbors. Of having more instead of less. Of being better. All in the prospect of show- off. Bragging in the context of uplifting our social status. Defining the worth and value that we should gain.

We focus ourselves in material belongings. A hefty bank account, a prized car, signature clothing etc., etc. The world seems to revolve around these things. Things typifying grandeur, wealth, and utmost arrogance.

Achieving or attaining something more than ordinary is no mean feat. We all agree to this. But achieving more, is not at all a free pass to boasting. We are disillusioned by the fact that money is everything. That having money is coherent with a higher stature in the community. Being wealthy means power.

It is common that most in power now are on the elite circle of our country. Yes, they were aided by their riches but have we ask ourselves if they had become what they are now, because of money alone?

We dismiss the thought that money can never take the place of values. Of morality. of dignified principles. That the slightest action we take, the littlest words we speak would exemplify our own being.

We struggle to get past the unreasonable dung of human nature. That is, putting price tags in reference of what we have (materially). But tags, are merely labels. Not enough to catapult someone at a higher ranking. Insufficent to dictate a person's worth.We are born equal.Thence, we all should be living equal(ly).

Abi ko lang

Abi ko anay, hapos lang

Abi ko, simple lang

Sisiw baga...

Abi ko lang gali

Hambal bi sang kilala ko

kayang- kaya kuno

Pati man ko dayon eh

Tikal to gali

Wala aput ah!

Gin- testingan ko man

Kaisa lang,

wala man sing malain

Wala man sing makabalo dayon

Galing kay palpak

Wala paadtunan

indi gali amo to

lain sa ginapaabot ko

Ti, subong ano na lang

Hasta nalang sa dahum- dahum

Indi na magpatuga- tuga

Sakit magbalos ang abi bala!

Alang kwenta ito!

Sobrang tagal ko nang hindi naka-post. Two months! Ganun ako ka- buro for 2 months. Buro sa school, bahay, activities, thesis, at... ahmm, love? shyeeeet!

Joke lang, walang lovelife. Ayoko ko na, natuto na ako! naks. Wala lang talaga akong maisulat kaya kung anu- ano nalang kahit walang sense.

Ay, 20 na nga pala ako. Imagine, 20 years of existence sa mundong ibabaw. Siguro marami na rin akong na- accomplish para sa sarili at mga mahal ko. Eto, na naman tayo sa mga mahal na 'yan. Pero totoo, ang dami na. Hindi ko lang mabilang or baka nakalimutan ko na sa sobrang dami.

Isang sem nalang, graduate na ako. But I'm not looking forward to it, supposedly ga-graduate lang naman ako. May isang sem pa akong extension. Pero I'm not at all affected. Sa hinaba- haba ba naman ng litanya ng magulang ko sa akin, iisipin ko pa ba iyon.

Iyon siguro ang the best sa parents ko. They never directly pressured me. Iyong tipong gawin ko lang makakaya ko, okay na. But, not to say, hindi rin naman ako nagsisipag. Effort rin naman on my side.

Ngayon, sinisikap ko nalang mapasa lahat ng subjects ko. Nahihiya rin naman ako kung sumobra pa ng isang sem ang extension ko.

Katatapos lang din ng sportsfest namin. As usual talo kami. Pero it was an experience pa rin. Masaya kahit talunan.

After ng sportsfest, balik naman sa thesis at klase. Speaking of thesis, ilang beses na ba akong nagpalit ng topic sa thesis. Mula biodiesel from microalgae to bivalve hatchery. Balik naman ako sa microalgae for mass production. Ngayon, production of bioethanol from microalgae. Lahat nito, funded sana. At pressure dahil malaking projects. Lagi ngang sinasabi ng adviser ko, don't think this is a requirement to graduate, think of this as your contribution to science. Dagdag pressure ulit. Pero alam ko kaya ko.

Notice nyo, cono ang text ko. Hindi ako feeler. For a change lang. Pero the next time na mag- post ako may sense na. Para may kwenta naman basahin.

UP, ang galing mo!

Sandaang taon na tayo, andito ka pa rin sa aming puso. Kaya kami sumasaludo, UP, ang galing mo. Isang taon na nga tayo. Sandaang taong humahasa, humuhubog sa kagalingan ng kabataang Pilipino. Karunungang aabot higit pa sa isang daang taon. Kagalingang tumatagos sa bawat pagkatao at isipan ng bawat Iskolar ng Bayan.

Ang karunungan ay hindi nakakamtan sa iisang upuan lamang. Kadalasan, dapat itong pag-aralan nang matagal gamit hindi lamang ang isipan kung hindi pati na rin ang puso. Sapagkat ang karunungan ay hindi nakakamtan para lamang maipakita na marunong tayo. Nakakamtan ito upang gamitin sa pagsugpo ng mga suliranin, sa pagtugis ng kasamaan, at sa pag- abot ng isang mithiin.
Ilang taon ba ang dapat igugol upang manatili ang karunungan sa diwa ng bawat Pilipino? Sapat na nga ba ang isang daang taon?
Sa loob ng sampung dekada, hindi nagpaawat ang Unibersidad ng Pilipinas sa paghubog ng ating bansa at sa paghubog ng karunungan nating mga Pilipino.
Hindi masusukat ng numero o maihahambing man lang sa kahit ano ang mga naabot ng UP. Hindi lingid sa kaalaman ng lahat na ito ang naging tahanan ng pito sa labing-anim na pangulo ng Pilipinas, tatlumpu’t anim sa limampu’t pitong pambansang artista, at tatlumpu sa tatlumpu’t isang pambansang siyentipiko. Sa karaniwang Pilipino, ang mga nabanggit ay mga hamak na numero lamang ngunit kung bubusisiin, malaki ang naging epekto ng mga numerong ito sa buhay ng bawat Pilipino. Ang mga naging kalagayan ng ating bansa ay ang kalabasan ng mga desisyon ng pitong Iskolar ng Bayan na naging pangulo ng Pilipinas. Marami –rami rin ang mga senador at kongresistang nagtapos sa UP kaya’t marami sa ating mga batas ang nagdaan sa kanilang kamay. Dahil din sa mga artista at mga siyentipikong galing UP, kaya patuloy na natataguyod ang sining at kultura. Patuloy na napapaunlad ang agham at teknolohiya.
Tinaguriang kanlungan ng karunungan. Ito ay dahil ginagampanan ng UP ang mga gawain ng isang makabagong unibersidad. Isang institusyong patuloy na nagbabago at umuunlad para sa mga pangangailangan ng sosyodad. Ayon sa dating pangulo ng UP na si Emil Javier, ang isang makabagong unibersidad ay may tungkuling magturo, manaliksik, magbigay serbisyo sa publiko, pangalagaan at tiyaking maipasa ang kultura. Hindi natatakot ang mga taga-UP na harapin ang mga hamong ito kung kaya’t hindi nga naman maikakailang nagunguna ang mga Isko at Iska sa kahit anong larangan.
Isang susi sa pag-intindi ng ating makulay na kasaysayan ay ang pagkakaroon ng edukasyon sa UP. Tinuturuan ng unibersidad ang mga kabataang maglingkod sa bayan. Ang edukasyon ay hindi lamang nagbibigay halaga sa karunungan. Ang ating edukasyon ay lubos na nagpapahalaga ng pagmamahal sa ating bayan, sa isip, salita, at gawa. Ang mga taga-UP ay may kanya-kanyang pamamaraan sa pag-aaral ng mga bagay-bagay tungkol sa sariling bansa. Ang mga rally at pagboycott sa klase ang ilan lamang sa mga pamamaraang talaga namang nagpapalahad ng malasakit at pagmamahal sa Inang bayan. May mga ideyolohiyang sa UP din napupulot. Magkakaiba man ang mga ito ngunit iisa lamang ang hangarin- ang ikauunlad ng lipunan.
Likas sa UP ang pagsisilbi o paglingkod sa bayan gamit ang karunungang naimbak sa loob ng mahabang panahon. Mayroong kakayahan ang Unibersidad ng Pilipinas na matugunan ang mga pangangailangan ng ating nagbabagong lipunan. At ang mga Iskolar ng bayan ay mayroong natural na kakayahan upang lalo pang paunlarin ang ating bansa.
Natapos natin ang unang isangdaang taon, ngayon sama- sama nating harapin ang susunod pang siglo. Sandata ang karunungang natamasa sa UP. Isapuso at mamuhay sa paraang itinuro ng unibersidad. Patuloy na mangarap at maglingkod ng walang pag- iimbot. Ipagpatuloy nating tuparin ang mga tungkulin ng isang Iskolar ng Bayan! Kaya kami sumasaludo, UP ang galing mo.

********************************************************************************

Ang totoong nagsulat nito ay si Claire Juanico, binigay lang ng Gov. namin sa akin para i- revise kaunti. Naks, ang bilib mo sa sarili, iho! joke. Pero wala akong maraming binago.

Bring it on

Did you ever felt like breaking out? Like disturbia burrowing through your very veins. Like paranoia stimulating your own brain. When things don't fall into proper places. When plans doesn't go your own way. Like snake fangs slowly embedding it's deadly poison. Dead end!

I'm frustrated, a total mess. How come I could not do things right? Results would always yield failure. Maybe I was fooling around or just plain dumb. I would fail exams, disappoint people who values me most, depress my own self. For these I don't have legit reasons. I don't even have one, actually. My mind's clouded with a thousand and one plans. Heck, I don't know where and how to start. I'm afraid I'll stagnant with these plans, scared to end up disappointed. I'm tired of failing again. More so, of failing over and over again. Bruising myself from my own caused thud.

But lately, I was trying to weigh things. Trying to figure out ways to free myself from this senseless state of mind. A point in my physiology class that deals with body's reaction to simuli. It says, your body reacts with hurt in 2 options. If you are scared enough, your body is quickly put into a condition of readiness, either to run with maximum speed or to dive into battle.

Hence, I'd rather risk failing. Failing for the nth time is nothing. And the next time I fall, I would gladly pick myself up and learn. After all, moving on and learning from your mistakes is no mean feat. This is something all of us must go through in life at least once.

Failure?! I say, BRING IT ON!