Confessions ng isang KSP!!!

Unang linggo ng Mayo nang dumating ang tatay mula sa isang taong pagsakay sa barko. Oo, seaman ang ama ko. Sa mga may kapamilyang seaman, ang pag-uwi nila ang pinakamasaya. Siguro dahil, maraming pasalubong, maraming balato, maraming perang nauwi pambili ng luho. Pero sa ilang taong pag- abang sa airport sa pag umuwi ng tatay, natuto na rin ako. Hindi na ako umaasa sa pasalubong. Hindi na ako masaya pag may uwi siyang chocolate dahil alam kong sa Duty Free lang iyon sa airport sa Maynila niya binili. Hindi na rin ako nasisiyahan sa mga uwi niyang damit. Hindi naman nagkakasya sa akin. Palagi naman kasing malaki ang size ng damit na pasalubong niya sa akin. Akala siguro niya gaya na ako sa kanya ngayong malaki ang tiyan. Sa mga pinsan kong dambuhala tuloy napupunta ang mga damit. Naiinsulto na rin ako pag may uwi siyang laruan. Bente anyos na ako, inuuwian pa rin ako ng remote controlled helicopter? Hindi naman sa hindi ko naaapreciate pero makakatulong ba sa pag- unlad ng kinabukasan ko ang isang laruang helicopter? Kaya ngayong nakauwi na si tatay, hindi na ako umasa ng kahit ano.
Isa pang inakainis ko pag-umuwi ang tatay, ay ang dami ng kapamilya naming nakaabang sa bahay. Kung baga blockbuster ang pag- uwi niya. Ang iba nga hindi ko pa kilala, tita ko daw. Pag gabi na, hindi matigil- tigil ang inuman. Bumabaha ng pulutan at inumin. Ewan ko kung anong ginhawa binibigay sa kanila ng pag- iinom liban sa pagkasira ng kidney mo. Nagiging beer house ang bahay, ang masama nagiging waiter ako. Pero ngayon, naka- formulate na ako ng sariling modus operandi. Pinapalabas ko kasi ang aming alagang pitbull at tinatali sa gate. O sige, tagay na! matira, matibay! Tingnan ko lang kung hindi pa kayo maunahan ng hangover.
Sabi ko nga pag nakauwi ang isang seaman, maraming pera. Oo nga, madami, pero mga 70% nun napupunta sa balato, masuwerte ka na pag may natira sa iyo. Hindi ako nag-eexagerate. Parang kakandidato ang tatay wala namang eleksiyon. Kung bakit kasi nauso pa ang mga inaanak (binyag, kumpirma, kasal, minsan sa sugal pa). At dahil malaki ang pamilya namin, ang bawat isang pumunta sa bahay ay may baon pag-uwi. Ayos din naman ang mga ito, ginawa pa kaming ATM machine. Pero tulad ng iba, solve ko na rin ang problemang ito. Pagkadating pa lang ng tatay sa airport, mangungulit na akong dumiretso sa mall. Siyempre para hindi na ako hahantong sa tira- tira.
Ewan ko kung tatay ko lang ang may addiction sa sabong. Pero para namang hindi. Kasi kung minsan mas alaga pa ang mga panabong kaysa sa amin. Akalain mong mas mahal pa ang vitamins ng mga manok kesa amin! Kung sabagay mas may silbi naman ang vitamins sa panabong kesa akin.
Nagtatanong siguro kayo kung bakit ko sinusulat ‘to. Para ko na rin kasing dinedegrade ang tatay ko. Pero alam ko hindi, nagpupuna, Oo. Siguro nga nakakaluwag kami kumpara sa marami. Pero kung pagpipiliin ako ng tatay. Ayoko ng seaman. Hindi dahil hindi ko gusto ang propesyon ng tatay. Ang pangit kasi ng feeling na Family Day nga sa skul, wala ang tatay mo. Na sa iisang tawag niya sa isang buwan ay magkandabangga- bangga ka na sa hangaring makausap siya. Hindi mo maiiwasang isipin na sana sa pag- uwi ni tatay huwag nalang siyang bumalik. Pero masakit dahil mangingibang- bansa pa rin siya dahil kailangan. O siguro nga KSP lang ako, dahil lumaki akong wala si tatay. Ayoko ng pasalubong niya dahil hindi naman nauuwi sa akin, ayoko ng maingay na bahay dahil madaming manginginom, ayoko sa mga panabong at pagsasabong niya. Higit sa anupaman ayokong umalis siya dahil kailangan ko lang ng atensiyon kahit man lang minsan

Of Rainy days and Memories

I’m alone again, trapped in my own hollow world. The lights are out, enveloped by the static drift of darkness. The cool air encircling the entirety of the room. Combined with the infinite drizzle amounting to the peculiar feeling of absurdity. My mind abounds with a carousel of thoughts. Aching for comfort, seeking for answers. I am now enjoying a free pass to memory lane once more. And then it struck me, I was thinking of the very same person all over. Rainy days, oh, rainy days! When will you ever end?

You are everything I ever hated. You’re trying to be good but you’re not. You try to impress me but you can’t. You exude that confidence that I can’t seem to bear. You think your pretty, for some ungodly reasons, I’ll agree. But that doesn’t discount the fact that you’re still a brat clothe on angel’s garb. Or so I thought.

Maybe, I was just that hypocrite to admit you had me at the very first moment. You had me with that annoyingly sweet, big smile. You had me with that infuriatingly cute ponytail, bobbing up and down as you pass me by. You had me from the very words you speak to every actions you take. Yes, you had me a whole lot. Too bad, I fell prey to the scheming little devil that you are.

You have had my world shaken. You have had my reasons obscure. That even the littlest intellect that I have had been found futile. I was overly dim- witted that I chose to stake my own cards. I never thought of the circumstance, and even if I had, there’s no point turning back.
You deemed me as a challenge. A barricade you need to hurdle. You plunged into my once unflustered being. Enclosed me into a mock world staged to make me better. Enabled me to overcome my own frailty. Was I really valued or just a mere trophy to boost your own self- worth?

And then it dawned at me, you consumed me with those guilt- powered ploy that I just can’t beg off. I was triggered with the frequent clashes that caused my own insecurities to swallow me. But the big thud came when you got tired and chose to explore your options. Why, am I not worth more than just an option? I was so enslaved that I was crushed, eventually, by the ultimate bitter doom.

Now heading away from the remains of what was then believed a blissful abyss. A dismal failure of said promises and assumed reveries. Stuck into the unfulfilled trance of a dangerous proposition. I know we have forged memories that still pain our unhealed scars.

How would I ever forget? But then again, I can’t stop the rain from falling. I also can’t help myself ponder unto memories. That is why I hate rainy days. The downpour just keeps on crippling me back into insanity. The downpour that made a pallid pool of fallacy. The very downpour that drowned me.

*******
There will always be that someone who will pass by our lives and leave footprints in our hearts. Footprints that neither time nor distance can’t break.
Excuse the mushiness; excuse the “ka- cornyhan”.
It comes without notice, it goes away without goodbye. Or maybe I was that afraid of saying goodbye, holding back the thought of letting go.

Untitled

Ni sa hinuha hindi mo akalaing makakaramdam ng ganito. Sinong mag-aakalang ang isang taong naturingan kontrolado ang lahat ng mga nangyayari sa buhay ay bibigay din. Parang ipu- ipong bumalot ng panandalian at nag- iwan ng isang kakatwang marka. Parang talangkang sinipit ka ng mahigpit at ang pinakamagagawa mo nalang ay bumigay.
Unang kita at naging magaan na ang pakikitungo mo sa kanya. Nakikitawa sa mga binibitawang biro, nakikisakay sa mga kulitan. Masaya ka ‘pag kasama siya. Nagiging makulay ang araw ‘pag nakikita siya. Tuwing naiisip ay nakapagkit ang isang matamis na ngiti. Kakaiba ang kislap ng mga mata. Nang maglaon, naging tampulan ng tukso. Pilit mong winawaglit, pilit pinipigil ang damdamin kahit totoo. Masakit. Mahirap. Parusa. Hanggang kailan kaya?
Siya, mula sa umpisa ay tumimo na sa isipang gusto ka. Walang araw na lumipas na hindi ka napapatawa. Walang pagkakataong sinasayang makita ka lang nakangiti. Gusto na niyang sabihin. Gustong buksan. Gustong ipahiwatig. Pero nauunahan ng kaba, nauunahan ng pag-aalinlangan, nauunahan ng takot. Naghihintay ng pagkakataon, tumitiyempo. Pero kalian kaya?
Eto ka, nangangalumbaba. Nakikiayon sa sariling ideyalismo. Sinasarili. Nagtitiis. Kung bakit hindi kayang sabihin. Kontento ka nalang ba sa ilusyon? Tama na ba sa iyo na hanggang biro at kulitan nalang ang lahat? Alam mong nahuhulog ka. Alam mong magmamarka siya. Pero bakit hindi puwede? Sige na nga, hindi lahat ng puwede ay tama.
Hayun siya, nakikiramdam. Gusto niyang isigaw, mahal ka! Pero hindi pa puwede. Naninigurado? O baka naman ayaw lang masaktan kung saka- sakaling iba sa gusto niya ang isagot mo. Inis na rin siya sa sarili. Kung bakit kailangan pa sa iyo? Hirap naman kasi, sa’ yo pa.
Ayaw mo lang tumaya. Mabuti nang ‘wag sumugal kaysa matalo sa huli. Walang mawawasak na damdamin, walang pusong luluha. Ayaw mong mabasag dahil mahirap pulutin ang mga piraso. Pero lahat ba ng ayaw mo kailangang sundin?
Mataas ka kasi. Mahirap abutin. Siguro nga nakikiagos ka lang sa mga ginawa niya, pansukli sa kaunting hirap na inamot niya. Oo, takot siya! Baka nga ambisyoso lang talaga siya dahil ikaw pa ang natipuhan. May maipagmamalaki din naman pero baka hindi man lang makapantay sa iyo. Ba’t kaya hindi ka nalang niya hilahin pababa para madaling maabot?
Hangal mga kayo! Nababalot sa sariling agam- agam. Nakagapos sa sariling multo ng paniniwala. Naturingan mga matatalinong tao pero simpleng lohika sa parehong damdaming nag- aantay ng sagot, walang maipakitang solusyon? Hanggang kailan kayo patuloy na makikiramdam? Hanggang kalian iindahin ang kanya- kanyang pilat na sarili niyong likha? Aantay nalang bang lumiwanag ang madilim na paligid? Maghahanap ng tamang tiyempo sa saliw ng musika? Di kaya, iaasa nalang sa hangin na maipaabot ang panaghoy ng dibdib.
*******
Istorya ng isang kakilala na hindi ko alam kung ano ang takbo ng isip. Hindi ko mahanapan ng lohika ang mga rason. Ito nga siguro ang punto ng istorya, kung minsan hindi puwedeng tumaya, hindi puwedeng sumugal dahil kailangang makiamot sa di- maipaliwanag na misteryo.Dahil misteryo mismo ang nagpapa- inog sa uniberso ng buhay.

PBB craze

For almost a month we glued our eyes on the idiot box to keep us posted with what’s happening inside Kuya’s house. We were able to catch the very first time the housemates stepped foot inside. From the moment on, we already drew our own impressions to the variety of personalities and even chose our own bet. As days passed, we were able to discover new personas developed. We were surprised with a number of twists happening that tickles our own curiosity.
From teens coming from abroad combined with those from the different provinces of Pinas, and even spiced up with the classic Ateneo- La salle rivalry, PBB had taken us into an artificial world staged to let the masses decide on who should best represent the Filipino youth. Now, with less than a week left, the people should pick on who from the remaining teen housemates would be most deserving for the title “Big Winner”.
Others who have been fond of the housemates would work their ass off voting for their own choice while some would just shrug the idea off and just wait for the results. Some people may even have criteria as basis on who should stay and go. We point out certain characteristics and values that a person is made of. We take into account what he/ she had done inside the house.
For some reasons, we can’t help but think that other than proving to be the best of the bunch you also need to have a lot of supporters. In one way or another, this is but a popularity contest, you need to rack up votes to stay in the house and be able to win. For that matter, more often than not the admired would win over the worthy.
But then again it all boils down into us. This is more than a question of who we want to win. It’s all about who is worthy to win. It’s about digging for the person’s value and morals. Looking through for someone who would be the best advocate of the today’s youth. Who generated an effect that of a role model. After all, more than just an adage, it’s a lot to be expected from being “Kabataang Pinoy.”